Kom hier dat ik u kus

Het zoemt in mijn omgeving, over deze prachtige empathische roman, van Griet op de Beeck. Gisteren was ik nog op een verjaardag van een vriendin, waar vrijwel iedereen het boek gelezen had, mijzelf incluis. Waarom? Omdat het via de belevingswereld van Mona, de hoofdpersoon, in drie verschillende fasen in haar leven (kind, puberteit en volwassenheid), op zo’n treffende, inlevende en humorvolle manier een inkijkje geeft in hoe wij allen bepaald zijn in onze jeugd door onze ervaringen en omgeving, hoe weinig plaats er was voor echte (vooral pijnlijke en negatieve) emoties en hoe deze ervaringen doorwerken in ons latere leven.

Mona is als kind de oudste in het gezin, dus zij moet flink zijn, verantwoordelijkheid nemen, wordt haar geleerd. Hoe aandoenlijk te lezen dat ze dat dus ook vindt en doet, tegen de klippen op.
Voor mij heel herkenbaar als oudste. Recentelijk hoorde ik van mijn moeder dat ik ooit als 12-jarige had gezegd tegen haar dat ik teveel verantwoordelijkheid kreeg en die niet op me wilde nemen, omdat het te zwaar was. Best stoer dat ik voor mezelf opkwam en grenzen stelde, maar het zaadje van verantwoordelijkheid was natuurlijk al ingeplant!
Waar je hoopt dat Mona vast gepakt wordt of getroost, is er afwezigheid van aandacht, eenzaamheid, onmacht van volwassenen en zwijgen. Gelukkig is er ook veel plaats voor de liefde, in een later deel van het boek.kom hier dat ik u kus (178x285)

Vorige week schreef Griet op de Beeck een column in de Volkskrant, met als titel ‘Stoppen met sterk zijn’. Haar inzichten met betrekking tot het wezenlijk belang van je (opgekropte) gevoelens doorleven en tonen, na jarenlange therapie, zijn haar mantra geworden, lijkt. En die verspreidt ze met overtuiging. Fantastisch.

‘Het is net door eindelijk zwak te zijn, dat je echt sterk kan worden. ….pas als iets eindelijk verdriet heeft mogen heten, pas als je stopt met die jeugd te minimaliseren, pas als je durft uitspreken dat ze je daar en dan echt iets vreselijks hebben aangedaan, dat je op dat moment echt kapot ging van ellende, kun je het achter je laten. Zo lang je vecht tegen onbestemde spoken, valt dat gevecht simpelweg niet te winnen en hindert al die verwaaide tristesse je in alles wat je doet, vaak zelfs zonder dat je dat zo helder beseft. …Laten we onthouden dat we meer aankunnen dan we denken, als we het eerst durven toelaten. Daarna begint vrijheid, zoals we nooit eerder hebben gekend’.

Hier heb ik niets aan toe te voegen!! Ze verwoordt het zo kernachtig.
Behalve …….als je dit leest en je je afvraagt: ‘hoe ga ik eigenlijk om met emoties?’, dan kan ik je naast deze prachtige roman ook een non-fictie boek aanbevelen: ‘Omarm je emoties’ van R. Frederick. Een heel inzichtelijk en behulpzaam boek, om te ondersteunen bij je emotionele zelfkennis en ontwikkeling.

Amsterdam, juli 2015

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *