Gaan of blijven?

Regelmatig komen klanten bij mij met bovenstaande vraag. Blijven bij de organisatie of weggaan? Met die vraag gaan we aan de slag.

Gaandeweg het traject brengen we in kaart wat de persoonlijke ervaringen en bijkomende gevoelens zijn die bij de huidige werksituatie horen. Regelmatig is er sprake van veel frustratie, onmacht, irritatie, of een gevoel van  onvoldoende gezien of gehoord worden. Vaak gepaard gaand met oordelen over de collega(’s) of leidinggevende. Of de oordelen richten zich op jezelf. Schuld en schaamtegevoelens spelen dan mee. (‘Ik kan het niet’, ‘het ligt aan mij’).

Hier ligt de uitdaging voor de klant om te onderzoeken welke verantwoordelijkheid hij kan nemen om anders (lees: beter) met de situatie om te gaan. Verantwoordelijkheid? Maar die ander is toch de kwade genius/boosdoener?
Ja, verantwoordelijkheid nemen voor de eigen behoeftes en deze kenbaar maken. Dat betekent ook: niet langer de ander, collega of leidinggevende, de schuld geven.  ‘Daar beginnen we niet aan’, is de reactie van de klant. ‘Als ik laat weten wat mijn behoeftes zijn, dan word ik afgewezen, of aangezien voor slappeling. Dan maak ik me kwetsbaar. Gevaarlijk!’
Ja, precies, die gedachten. Die zijn belangrijk om op het spoor te komen. Iedereen heeft van dat soort belemmerende gedachten, waar het kwetsbaar voelt. Want kwetsbaar willen we niet zijn, denken we. Ooit waren deze gedachten heel hard nodig als bescherming, maar nu werken ze eerder tegen ons. Wordt je werkelijk afgewezen door je leidinggevende, als je aangeeft dat je wilt praten over de hoeveelheid werk en prioritering? blog zal ik gaan

‘Dat we niets met kwetsbaarheid van doen willen hebben, komt vaak doordat we kwetsbaarheid associeren met negatieve emoties als angst, schaamte, verdriet, somberheid en teleurstelling; emoties waar we het liever niet over hebben, ook al hebben ze een diepgaande invloed op hoe we leven, liefhebben, werken en zelfs leidinggeven. Kwetsbaarheid staat aan de wieg van emoties en ervaringen waar we juist naar verlangen’.

Uit het boek De kracht van kwetsbaarheid, van Brené Brown

De klant gaat ontdekken waar hij zichzelf, vaak onbewust, in de weg zit en dat maakt ruimte voor afstemming op wat in hem leeft en ander, effectiever gedrag. Voorzichtigaan gaat hij zijn behoeften meer delen op het werk. Vaak is de verrassing groot hoe goed er op gereageerd wordt. Dat nodigt uit tot nog een stapje verder gaan. Langzamerhand gaat het veiliger voelen om te delen en wordt iemand ook ontvankelijker voor de behoeften van de ander.

Natuurlijk, het vraagt behoorlijk wat zelfreflectie en bewustzijn, om je  gevoelens en behoeftes te (leren) kennen en te durven iets meer kwetsbaarheid toe te laten in het contact. Toch is dat wat helpt. Dat is de weg naar meer vrijheid, ontspanning en werkelijk contact.

Het gebeurt regelmatig, op het eind van een traject, dat de klant niet meer wil vertrekken in de organisatie. Want hij heeft zich zichtbaarder gemaakt en dat wordt beloond, in samenwerking, ontspanning. Soms maakt hij promotie binnen de organisatie, of krijgt meer mogelijkheden voor ontwikkeling.
Het kan ook dat iemand alsnog weg gaat. Dan is het niet vanuit machteloosheid of frustratie, maar met heldere motivatie en meer zelfkennis. Dan is het een keuze die voor beide partijen beter is.

Herkenbaar voor je? Of ken je iemand met een soortgelijke ervaring? Ik hoor graag je reactie hieronder.

*als in de hij-vorm wordt geschreven, worden ook vrouwen bedoeld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *